یادداشتهای یک دیوانه از دارالمجانین

تو شبیه اعتمادی لحظهء از پا نشستن
مثل بارونی ببار رو تشنگی های تن من
توئی بخشنده بزرگی
تو هم آغوش ستاره
بذار ذرات تن تو
من و بشناسن دوباره

من پناهنده تو دستات
آرزوی تو را دارم
زندگی مو میخام اینبار
به نفسهات بسپارم
عمریه که تو گناه و معصیت غوطه ورم من
باورم کن دیگه اینبار
نفسای آخرم من

تو سفیر مهربونی
از دیار گل و بوسه
من آفت زده اینجا
بی تو میمیره میپوسه
ای تو بانوی سخاوت
بهترین شعر محبت
همه خوبیهای دنیا
رو به قلبت کردن هجرت

تو همیشگی تو خوش یمن
تو مقدسی و مومن
تو نجات منی هر بار
از حریم غیر ممکن
تو نهایتی تو صادق
تو بدیعا متفاوت
کنج آغوش تو امن
باصراحتی و ساکت

تو سفیر مهربونی
از دیار گل و بوسه
من آفت زده اینجا
بی تو میمیره میپوسه
ای تو بانوی سخاوت
بهترین شعر محبت
همه خوبیهای دنیا
رو به قلبت کردن هجرت

عطر تو عطر تمامه
جنگلای پر یاسه
قصه های تو قشنگه
همه از تو اقتباسه
ای تو مهماندار خورشید
معنی شریف انسان
شاید این کفر باشه اما
حرفات نزدیکن به قرآن

تو سفیر مهربونی
از دیار گل و بوسه
من آفت زده اینجا
بی تو میمیره میپوسه

برای دوری به گونه ای باید شد که قلب شقایق نهراسد

برای رفتن به گونه ای باید رفت که مهتاب نگرید

برای خواندن باید به گونه ای خواند که هر کس نشوند

برای گفتن دوستت ندارم به گونه ای باید گفت که قلبم نشکند

و در پس شب تاریک چشم من تو رفتی و نماندی و نوشتی که دوستت ندارم. کدامین حرفهای من را نخواندی؟ کدامین؟کدامین؟

 که نا به هنگام قلبم را به شقایقی دوختی و چشمم را به نرگسی خشک من دیگر حرفی از تو نمی زنم جز روزی که...

که در پهنای شب همچنان در پی تو هستم.بازگرد...

هیچکس در دل تاریکی شب
با چراغی بسراغم نرسید

هیچکس موقع پژمردن فصل
با گلی تازه بباغم نرسید

هیچکس

هیچکس بازو ببازویم نداد ای روزگار
گل پریشان شد زمستان شد بهار

از جوانی نیست چیزی یادگار

هیچکس اینروزها همدرد و همرازم نشد
آگه از درد من و دلسردی سازم نشد

باد زیر بال پروازم نشد

هیچکس

هیچکس در دل تاریکی شب
با چراغی بسراغم نرسید

هیچکس موقع پژمردن فصل
با گلی تازه بباغم نرسید

هیچکس .. هیچکس .. هیچکس ...

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند طلب عشق ز هر بی سر و پائی نکنیم!!!

تقدیم به کسی که عمری را در کنارش نشستم اما چشمان کورش را باز نکرد تا محبت بزرگی را ببیند...

از هر کی پرسیدم خانه دوست کجاست نشانم نداد

خودم پیدایش کرده بودم اما راهم نداد

بهترین بودی عزیزترین عزیزانم بودی جانم و عمرم بودی

بابت این و آن روزگار

بابت نامردی این روزگار

ازت به بهترین قاضی این روزگار شکایت می کنم روزگار

من خیلی وقته دنبال یه واژه ام. نفرین حواله ت می کنم روزگار!

با من می جنگی، می جنگم تا خون تو رگ هام

من من رو نمی توانی از من

بگیره روزگار!

 

هوا بارانی است.بهار است یا پائیز نمی دانم. و صدائی در همین نزدیکی. چه می گوید.نمی دانم.می دانم.می دانم. می گوید: تو خونه خالی من مرده هوای زندگی  دیگه نفسهای من گرفته بوی ژنده گی...

و رقص باران بهاری -پائیزی که برگهای سبز و زرد درختان را به سخن می آورد. چه می گویند؟

نمی دانم.می دانم.می دانم. سخن می گویند از غم روزی که رفتی و نگاهم نکردی. سخن می گویند که چه قلبهائی را زیر پا گذاشتی و هنوز چشمانم به هوای بوی گیسوان تو چشم به راه است.

راهی که پایان ناپذیر است و به ناکجا آباد می رسد-نمی رسد!!!

و من برای دیدن تو ثانیه ها را می شمارم.بازگرد.بازگرد.بازگرد...

دست تو زخمی دست من پینه
تو داس خشمی من پتک کینه
بازو به بازو در وقت پیکار
با خشمو کینه با پرچم کار
باید دوباره کارگر شد
باید دوباره برزگر شد
باید درو کرد باید که کوبید
باید دوباره از ریشه رویید از ریشه رویید
داس تو تیزو پتک من محکم
نیرو بگیریم از بازوی هم
این مزرعه محتاج بذر است
این کارخانه محتاج کار است
باید درو کرد باید که کوبید
باید دوباره از ریشه رویید از ریشه رویید
نان من از تو نان تو از من
جان من از تو جان تو از من
فریاد با هم پرواز با هم
آزادگی را آغاز باهم

خدایا گر تو درد عاشقی رو می کشیدی
تو هم زهر جدایی رو به تلخی می چشیدی
اگر چون من به مرگ آرزوها می رسیدی
پشیمون می شدی از اینکه عشق آفریدی
خدایا عاصی و خسته به درگاه تو رو کردم
نماز عشق را آخر به خون دل وضو کردم
دلم دیگر به جان آمد در این شبهای تنهایی
بیا بشنو تو فریادی که پنهان در گلو کردم
بگو هرگز سفر کردی سفر با چشم تر کردی
کسی را بدرقه با اشک تو با خون جگر کردی
ز شهر آرزوهایت به ناکامی گذر کردی
گل امید تو پرپر به خاک رهگذر کردی
خدایا گر تو درد عاشقی رو می کشیدی
تو هم زهر جدایی رو به تلخی می چشیدی
اگر چون من به مرگ آرزوها می رسیدی
پشیمون می شدی از اینکه عشق آفریدی