یادداشتهای یک دیوانه از دارالمجانین

این روزها عشق چقدر هرزه شده که نامش از دهان هر کس و ناکسی مثل تفی کثیف به بیرون می ریزد.

امروز همه یا روشن فکرند و یا عاشقی دلسوخته.

هیچ وقت به اندازه امروز از خواندن واژه عشق چندشم نشده بود.

و امروز بود که دیدم ساحت مقدس این هدیه الهی به دست و زبان کسی به کثافت و لجن کشیده شده است که از عشق به اندازه دانه ای جو در قلبش ندارد.

متاسفم برات ای دل ساده!!!

برای آشنایی با این فرد و گفته اش پاراگراف آخر این متن را بخوانید!!!

ایستاده از چپ: ستاره شیرین بیان- مریم بحیرایی- سمیه حافظی-  رضا پیکر نگار-  پرستو کریمی-  استاد زیان تخصصی-  جعفر تکبیری(خودم)- ابوذر رحیمی-  توحید شهنام- مهدی حقیقت- آرش بابایی-  اردشیر زرچغایی-

نشسته: دریا خرازی(عکس از یه جای دیگه مونتاژ شد)

غایبین: محسن یوسفی(در کل دوره تنها فکر کنم ۲ یا ۳دفعه دیده شده باشه)- محمد پوری(استثنا از کلاس زبان جیم زده بود)- سمانه سادات میران(افتخار نداد که تو این عکس حضور پیدا کنه. بنده خدا پس چه جوری عکس ۳در۴ می گیره؟)

قلبش را به حراج می برند

عشقش را به تاراج!

روحش را ارزان می فروشد

جسمش را گران

و...

 ُپزِ زندگی می دهد

                           طفلکی!

امروز توسط الهه(زندگی زیبا) به بازی شب یلدا خبرنگارها دعوت شدم. خیلی خوشحال هستم که بالاخره جامعه مطبوعاتی توانستند در یک مورد بر روی مردم تاثیر مثبت بگذارند گرچه یه مقدار خیلی کمی این بازی تحریف شده است.

اساس بازی به این شکل هست که هرکس 5مورد از خصوصیات، خاطرات و اتفاقاتی که توی زندگیش افتاده و کمتر کسی از این اتفاقات اطلاع دارد را بازگو می کنه و در پایان هم 5نفر دیگر از دوستان خود را به بازی دعوت می کنه.

اما در خصوص خودم باید بگم:

1- من به شدت از پرندگان می ترسم یا نفرت دارم. نمی دونم(به جز جوجه). البته باید این توضیح رو بدم که این ترس فقط شامل پرندگان هست و از هیچ حیوون دیگه ای نمی ترسم و به راحتی با اونها زندگی می کنم. حتی حیووناتی مثل موش و حشراتی مثل سوسک که همه به نوعی از اونها می ترسن.

2- بچه که بودم دوچرخه سواری یاد نمی گرفتم. تقریبا 1سال بود که دوچرخه داشتم اما هرکاری می کردم نمی تونستم سوارش بشم. البته حاضر هم نبودم که پدرم چرخهای کمکی به دوچرخه ببنده. تا اینکه بالاخره یه روز نمی دونم چی شد که شانسی تونستم سوار دوچرخه بشم.

3- من از ارتفاع می ترسم. البته ارتفاعات بلند. هواپیما که سوار می شم هیچ وقت کنار شیشه نمی شینم و تا وقتی که هواپیما فرود بیاد کل قرآن رو قرائت می کنم. یه دفعه که برای بازدید از روند پیشرفت کار در برج میلاد تهران به این برج رفته بودیم و با اصرار بچه های خبرنگار، ما رو تا طبقه آخر تجهیزات فلزی برج بالا بردند، حالم بد شد و هر لحظه احساس می کردم که دارم از اون بالا، می افتم.

4- عاشق مسافرت هستم و تحت هیچ شرایطی نمی تونم به پیشنهاد مسافرت "نه" بگم. یه دفعه قرار بود که با بچه ها بریم "ماسوله". صبح که از خواب بلند شدم و قصد رفتن داشتم، دیدم قلب مادرم گرفته و حالش خیلی بده. من زیاد توجه نکردم و رفتم. چند روز بعد که ما از ماسوله رفته بودیم و تو آستارا بودیم برادرم زنگ زد و گفت: "دیروز مامان عمل قلب داشت". خودتون حس من در اون لحظه را درک کنید.

5- زمانی که هنوز دانشجو نبودم و عشق دانشجو بودن رو داشتم سوار اتوبوس شدم و کنار یه نفری نشستم که حدودا 30 ساله بود. نمی دونم که چی شد بحث ما گل کرد و از همه دری صحبت کردیم. من هم طبق معمول مواضع روشن فکری اتخاذ کردم و خودم رو یه روشن فکر به تمام عیار جلوه دادم. طرف که از لحن صحبت من خوشش اومده بود از من پرسید: شما دانشجوی کجا هستید؟ من هم چون دانشجو نبودم به دروغ گفتم دانشجو ارتباطات دانشگاه علامه. بک دفعه دیدم که مردک مثل برق از جا پرید و یه نگاه به صورت من کرد و گفت: اه ه ه. من هم تو علامه ارتباطات می خونم اما اصلا تا به حال ندیدمت. تو این لحظه بود که رنگم مثل گچ دیوار شد. از جا بلند شدم و گفتم: خوب دیگه من باید برم. از آشنایی با شما خیلی خوشحال شدم. بعدا تو دانشگاه می بینمت.

بعدش بلند داد زدم: "آقا ایستگاه نگه دار". هنوز 15 ایستگاه دیگه تا خونه باقی مونده بود.

خوب گرچه این فقط یه بخش کوچیک از حرفهای نگفته من بود اما کلی حرف دیگه مونده که فقط بین خودم و خدا هست.

من هم علی جورابچی، اشکان آوازه طلب، روشن نوروزی، الناز صفات و فرید مدرسی را به دعوت می کنم تا به بیان حقایق زندگی بپردازند.

امروز به خاطر برخی از مسائل مجبور شدم ۲تا مطلب در وبلاگ بذارم. قصد دارم تا چند روز مطالبی تحت عنوان عادت می کنیم در وبلاگم بذارم.

مثل ستاره در سايه سار صبح

پا به پاي رفتن و نرفتن...

مثل ابر كه ميل بارش دارد!

مثل گل كه تشنه عطر افشاني است...

ما رها شديم

كه اين خود اتفاق است

آن لحظه سر زدن از خويش!!!

دل تنگ نيستم

نه...

عادت مي كنيم

امروز از سوی حراست سازمان تربیت بدنی اعلام شد، صلاحیت علیرضا دبیر عضو شورای سوم شهر تهران برای نشستن به کرسی ریاست فدراسیون کشتی تائید شده است. این در حالی بود که پیش از این، حراست سازمان تربیت بدنی که مسئول تائید صلاحیت کاندیداهای ریاست فدراسیون ها است، اعلام کرده بود که صلاحیت علیرضا دبیر به علت نداشتن سن کافی برای کسب ریاست یک فدراسیون ورزشی تائید نمی شود و از تعداد زیاد کاندیداهای ثبت نام کرده برای کسب ریاست این فدراسیون مهم ورزشی کشور تنها 11 نفر تائید صلاحیت شده بودند که نام علیرضا دبیر جزو تائید صلاحیت شدگان نبود؛ اما امروز به طور ناگهانی رسانه ها اعلام کردند که صلاحیت علیرضا دبیر از سوی حراست سازمان تربیت بدنی تائید شده است.

علیرضا دبیر که پس از ناکامی در کاندیداتوری ریاست فدراسیون کشتی به سوی شورای شهر تهران رفته بود، توانست در انتخابات 24 آذر به عنوان یک کاندیدای مستقل رای بالایی را از آن خود کند و بالاتر از نفرات شاخصی همچون پروين احمدی نژاد، معصومه ابتکار، احمد مسجد جامعی، محمدعلی نجفی، معصومه آباد، حسن بيادی، خسرو دانشجو و حبيب کاشانی به شورای شهر تهران راه یابد.

شنیده ها حاکی از این است، که اصولگرایان برای افزایش تعداد نفرات حامی خود در شورای شهر تهران، صلاحیت علیرضا دبیر را برای کاندیداتوری ریاست فدراسیون کشتی تائید کرده اند تا پس از موفقیت دبیر در انتخابات ریاست فدراسیون کشتی و انتخاب وی به عنوان رئیس این فدراسیون مهم ورزشی، از سمت خود در شورای سوم شهر تهران استعفا و یکی از اعضای علی البدل که همگی حامی طیف اصولگرا هستند جایگزین وی در شورای شهر تهران بشوند.

از سوی دیگر نبرد علیرضا دبیر و محمد رضا یزدانی خرم سرپرست فعلی فدراسیون کشتی که وی نیز از نفرات حامی اصولگرایان است، در انتخابات جالب و دیدنی است؛ چرا که یزدانی خرم به عنوان یک فرد سرشناس و صاحب قدرت در ورزش هرگز حاضر نخواهد شد که جای خود در فدراسیون کشتی را به فرد جوانی همانند علیرضا دبیر بسپارد.

گفتنی است، محمد رضا یزدانی خرم چندی پیش با حفظ سمت خود در فدراسیون والیبال به عنوان سرپرست موقت فدراسیون کشتی معرفی شد که پس از این واقعه وی از سمت خود در فدراسیون والیبال استعفا داد.

هم اکنون یزدانی خرم در انتخابات ریاست فدراسیون کشتی، رقیب جدی و سرسختی مانند علیرضا دبیر که از  حمایت های پشت پرده و پنهان نیز برخوردار است، در پیش رو دارد. باید منتظر بمانیم و ببینیم که سرانجام فدراسیون کشتی نیز سیاسی خواهد شد یا خیر؟

امروز كه مشغول وبگردي بودم خيلي اتفاقي به سايتي برخورد كردم كه با تيترهاي به قول مطبوعاتي ها زرد و به قول يكي از دوستان "در سطح روزنامه هاي ديواري مدارس" ادعاي معرفي و افشاي اسامي لمپن هاي دانشگاه اميركبير را داشت.

به طور نمونه اين سايت در مطلبي  با عنوان "به گردن کشان دانشگاه قلاده ببنديد"  و يا "افشاي اسناد تازه از جزئيات تخلفات آموزشي افراد لمپن دانشگاه امير كبير" سعي در معرفي دانشجوياني را دارد كه در زمان حضور احمدي نژاد در اين دانشگاه به اغتشاش پرداختند.

موضوع از آنجا شروع مي شود كه زمان حضور محمود احمدي نژاد در دانشگاه امير كبير تعدادي از دانشجويان به عملكرد وي به عنوان رئيس جمهور انتقاد كردند كه البته اين انتقادات طبق روال معمول به روشهاي غير معمول مثل آتش زدن عكس، پرتاب كفش و سر دادن شعارهاي گوناگون صورت گرفت كه اينگونه رفتارها از دانشجوبان چندان دور از انتظار نيست.  چرا كه قشر دانشجو در تمام طول 70ساله عمر جنبش هاي دانشجويي در ايران چنين رفتارهايي را از خود نشان داده اند؛ البته نمي توان اين رفتارها را جزو رفتارهاي نا بهنجار عنوان كرد چرا كه قشر دانشجو به عنوان يك قشر پرانرژي و فعال در عرصه هاي مختلف انجام چنين اعمالي جزو ادبيات اعتراضات آنها است.

گروهي كه خود را به عنوان بسيج دانشجويي لقب داده و اصرار معرفي به قول خودشان لمپن ها را دارد در جريان اعتراض دانشجويان به چاپ تصاوير موهن از پيامبر مكرم اسلام، نقش بسيار زيادي در به آتش كشيدن سفارت دانمارك و حمله با اشيا خارجي(!!!)  مثل آجر و سنگ به سفارت انگليس را داشت كه علي رغم به وجود آوردن معضلات ديپلماتيك براي كشور تمامي گروه ها از آن حمايت كردند.( بنده هم جزو حاميان بودم).

به عنوان نمونه ديگري مي توان به جريان اهانت جمعي از دانشجويان دانشگاه امير كبير به سيد محمد خاتمي رئيس جمهور وقت اشاره كرد كه به همين شيوه و همين ادبيات صورت گرفت اما در آن زمان نه تنها اين گروه حركت دانشجويان را محكوم نكرد بلكه آن را بيداري قشر دانشجو در مقابل دولت وقت عنوان كرد.

پس در كمال بي طرفي بايد عنوان كرد كه انجام چنين حركاتي از دانشجويان يك رفتار نا به هنجار نيست بلكه جزوي از "ادبيات اعتراضي" قشر دانشجو است و همه گروه ها اعم از راست و چپ از آن استفاده می کنند.

حال با توجه به وجود سلايق مختلف در دانشگاه هاي كشور نمي توان معترضين گروه هاي ديگر را به مرگ محكوم كرد.

پس از دوستان بسيج دانشگاه امير كبير صادقانه در خواست مي كنم كه دست از افشاگري خود بردارند. همين!!!

در پايان ذكر سخني از شهيد دكتر شريعتي خالي از لطف نيست كه در خصوص كه در خصوص 16 آذر گفت:

اگر اجباری که به زنده ماندن دارم نبود، خود را در برابر دانشگاه آتش ميزدم همانجائی که بيست و دو سال پيش، « آذر» مان، در آتش بيداد سوخت، او را در پيش پای « نيکسون » قربانی کردند! ... اين « سه يار دبستانی »، که هنوز مدرسه را ترک نگفته اند، هنوز از تحصيلشان فراغت نيافته اند، نخواستند - همچون ديگران - کوپن نانی بگيرند و از پشت ميز دانشگاه، به پشت پاچال بازار بروند و سر در آخور خويش فرو برند. از آن سال، چندين دوره آمدند و کارشان را تمام کردند و رفتند، اما اين سه تن ماندند تا هر که را می آيد، بياموزند، همه را مي رود، سفارش کنند. آنها هرگز نمي روند ، هميشه خواهند ماند ، آنها « شهيد » ند. اين « سه قطره خون » که بر چهره ی دانشگاه ما همچنان تازه و گرم است...

پي نوشت:

۱-به عنوان يك قشر فرهنگي كه هم در دانشگاه و هم در مطبوعات فعاليت دارم، و علاوخ بر تمام انتقادهایی که به دولت احمدی نژاد دارم، حمله به رئيس جمهور را جداي از سليقه هاي حزبي و گروهي در شرايط فعلي كشور كه از شرق و غرب فشارهاي مختلفي وارد مي شود را محكوم مي كنم.

۲- بنده در تمام طول مدت فعاليت مطبوعاتي شيوه بي طرفي اتخاذ كردم، بنابراين اين مطلب در كمال بي طرفي نگارش شده است.

۳-یکی بیاد منو بگیره... دارم می رم تو حاشیه

ندايي مي آيد

به وسعت تمام عالم

لبيك الهم لبيك

چه مبارك تقديري

لبيك لا شريك لك لبيك

بوي خوش خدا

طواف كردم

بوئيدم

سرشار شدم

و حسرتي دارم براي دوباره ديدنش

 لبريز شدن از عشق

و بوئيدن خدا

و شايد...

باز هم به ياد پرنده كوچك زندگي ام طواف خواهم كرد

چه زود گذشت

عطر مدينه، بقيع و كعبه روحم را فرا گرفته است

اشك مي ريزم. اي كاش دوباره مي رفتم