آدم وقتي از ميدان رسالت تهران گذر مي كنه، صداي دست فروش ها هميشه توي گوشش هست. هرچيزي كه بخواهي كنار ميدان پيدا مي شه. انواع ابزار، لوازم آشپزخانه، انواع لباس زير و رو و هزار و يك وسيله ديگه كه فكرش را هم نمي تونيد بكنيد. اما چيزي كه بيشتر از همه من را، هنگام گذشتن از اين ميدان اصلي شهر شلوغ تهران آزار مي دهد، فروش آثار سينمايي روز ايران و جهان است كه به صورت غير قانوني كپي و توزيع مي شود.
چند روز پيش باز هم مثل هر روز كه براي رسيدن به خانه مجبور شدم از ميدان رسالت گذر كنم، فرياد يكي از همين دست فروش ها مثل پتكي به سر من فرود آمد.
"سنتوري سنتوري سنتوري. آخرين كار داريوش مهرجويي رسيد"
با شنيدن اين جمله مجبور شدم چند دقيقه اي مقابل بساط اين دست فروش توقف كنم. نگاهي به بساط فروشنده كردم. كنار سي دي هايي مثل نقاب، پارك وي، اخراجي ها و اگر مي توني منو بگير، چند پاكت سي دي قرار داشت كه عكسي بي كيفيت از بهرام رادان در حال نواختن سنتور و كلمه بزرگ و قرمز "سنتوري" نقش بسته بود. يك لحظه دست توي جيبم كردم تا يك اسكناس سبز براي خريد سي دي سنتوري به فروشنده پرداخت كنم اما نمي دونم چي شد كه بي خيال اين كار شدم و راه خودم را ادامه دادم.
سنتوري آخرين اثر داريوش مهرجويي سر و صداي زيادي را هنگام جشنواره فجر به راه انداخت. به طوري كه مهرجويي قصد خارج کردم فیلم خود از جشنواره را داشت.
پس از اين ماجرا وزارت ارشاد، به دليل استفاده از صداي محسن چاووشي در فيلم، ايراداتي به اين موضوع وارد كرد و همچنان از ارائه پروانه نمايش به اين فيلم خود داري مي كند.
حال بايد مسئولين وزارت ارشاد پاسخگوي اين سوال باشند كه چرا فيلمي كه نه در جشنواره و نه در سينما ها به نمايش در آمده، به بازار سياه دست فروشان راه پيدا كرده است؟
