یادداشتهای یک دیوانه از دارالمجانین

با توجه به میانجگری نماینده تام الاختیار آمریکا و تلاش برای حفظ منزلت دوستی های قدیمی و همچنین بقای کمیته دانشجویی انجمن صنفی روزنامه نگاران بنده جام زهر حذف پست رو می نوشم و دست صلح و دوستی به سوی تمامی رفقای قدیمی دراز می کنم. باشد که با حفظ زبان خود در پاسداشت حریم دوستی ها کوشا باشیم.
به قول حضرت حافظ:
آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرفست
با دوستان مروت با دشمنان مدارا

یا شاعر دیگر جای دیگر می گوید:
آشتی آشتی دیگه همیشه آشتی
داشتی داشتی نگو دوستم نداشتی
آشتی آشتی دیگه همیشه آشتی
توی قلبم گل امید کاشتی

 

از اون سر دنيا باز نامه رسيده 

چه عاشقانه عكسمو برام كشيده

گوشش نوشته....

ااااا. ببخشيد حواسم نبود. داشتم فكر مي كردم كه مريم علايي پور كه الان ينگه دنيا نشسته چه طور ياد من مونده؟ يه دفعه اين آهنگ تو ذهنم اومد. آخه مطمئن هستم اگر من جاي مريم بودم الان دوستام كه هيچي،‌ خودم رو هم فراموش كرده بودم. به هر حال مريم عزيز من را به بازي 7آرزوي محال دعوت كرده و من هم دعوتش رو قبول مي كنم و 7 آرزوي محال خودم رو مي نويسم. قابل توجه بعضي ها كه من رو به اين بازي دعوت نكردند. بوي سوختني مي آد...

7 آرزوي محال من اينها هستند:

1- ايران يك رئيس جمهور عاقل و دانا داشته باشد.

2- با ماشين زمان به عصر كوروش كبير بروم.

3- يك جنس ماده با معرفت در زندگيم ببينم.

4- در روزنامه گاردين يا نيويورك تايمز كار كنم.

5- با رئيس جمهور آمريكا مصاحبه كنم.

6- به مريخ سفر كنم.

7- صاحب رستوران گردان برج ميلاد باشم.

 

به هرحال اين آروزهاي محال من هسستند و باور كنيد كه اين آرزوها را از صميم قلب نوشتم و دوست دارم يك روز حداقل به يكي از آنها برسم.

من هم 5 نفر را براي شركت در اين بازي دعوت مي كنم.

امیر رفعتی¤ امید نجوان¤ آرش بابايي ¤ ابوذر رحیمی¤ سحر صالح

 

 

پی نوشت: با کمال ناراحتی امروز متوجه شدم که دوست عزیزم رضا پیکرنگار عزیز دارفانی را...

نه ببخشید. اشتباه شد. رضا پیکار نگار این ماه به خدمت سربازی اعزام شد. بنده خدا با مدرک فوق دیپلم قاطی بی سوادها و دیپلمه ها به مرکز آموزشی ۰۵ کرمان اعزام شده است. خدا به فریادش برسه. این هم از خواص مدرک دار بودن در شهرستان. رضا جان هرکجای دنیا که باشی خدا به همراهت.

سال 87 با یک مسافرت خوب شروع شد. مسافرتی که خیلی وقت بود به آن احتیاج داشتم و خستگی یک سال کار و تلاش را از تنم بیرون کرد. یک مسافرت کویری و متفاوت. اقامت در کمپ کویری در بیابان شگفت انگیز شهداد. بیابانی که در تابستان گرم ترین نقطه کره زمین می شود و به خاطر این گرما هیچ موجود زنده ای در آن زندگی نمی کند. شاید نکته ای که این کویر را نسبت به سایر کویرهای ایران متفاوت می کند قدرت مهندسی باد است که توانسته بدون دخالت هیچ موجود زنده ای بزرگترین شهر کلوخی جهان که به شهر ارواح معروف است را به وجود اورد. کلوت هایی که هر بیننده ای را به یاد قلعه های باستانی به ویژه ارگ بم می اندازد و در کنار آن قدرت لایزال خداوندی که این طبیعت بکر را رقم زده است. از سوی دیگر آسمان صاف و بی نظیر این کویر که کوچکترین اجرام آسمانی نیز در آن قابل مشاهده است. همه و همه دست به دست هم داد تا یکی از بی نظیرترین سفرهای زندگی من رقم بخورد و در کنار آن دوستان جدیدی که برای هرچه بهتر شدن این سفر تلاش کردند. امیدوارم سال 87 با این سفر بی نظیر به یکی از سالهای خوب زندگی من تبدیل شود.

پی نوشت: خیلی شوخی بدی بود. اصلا درست نبود که با اسم یکی از دوستان سابق سال نو را به من تبریک گفتید. بی مزه ها