سال 87 با یک مسافرت خوب شروع شد. مسافرتی که خیلی وقت بود به آن احتیاج داشتم و خستگی یک سال کار و تلاش را از تنم بیرون کرد. یک مسافرت کویری و متفاوت. اقامت در کمپ کویری در بیابان شگفت انگیز شهداد. بیابانی که در تابستان گرم ترین نقطه کره زمین می شود و به خاطر این گرما هیچ موجود زنده ای در آن زندگی نمی کند. شاید نکته ای که این کویر را نسبت به سایر کویرهای ایران متفاوت می کند قدرت مهندسی باد است که توانسته بدون دخالت هیچ موجود زنده ای بزرگترین شهر کلوخی جهان که به شهر ارواح معروف است را به وجود اورد. کلوت هایی که هر بیننده ای را به یاد قلعه های باستانی به ویژه ارگ بم می اندازد و در کنار آن قدرت لایزال خداوندی که این طبیعت بکر را رقم زده است. از سوی دیگر آسمان صاف و بی نظیر این کویر که کوچکترین اجرام آسمانی نیز در آن قابل مشاهده است. همه و همه دست به دست هم داد تا یکی از بی نظیرترین سفرهای زندگی من رقم بخورد و در کنار آن دوستان جدیدی که برای هرچه بهتر شدن این سفر تلاش کردند. امیدوارم سال 87 با این سفر بی نظیر به یکی از سالهای خوب زندگی من تبدیل شود.
پی نوشت: خیلی شوخی بدی بود. اصلا درست نبود که با اسم یکی از دوستان سابق سال نو را به من تبریک گفتید. بی مزه ها
