یادداشتهای یک دیوانه از دارالمجانین

بوی بهبود ز اوضاع جهان می شنوم

divaneh — Thu, 03 Jul 2008 09:35:05 GMT

دیشب همین که به خونه رسیدم سراغ حافظ رفتم و تفالی به دیوان خواجه زدم... حافظ هم با من هم عقیده بود...

در نمازم خم ابروی توی در یاد آمد /// حالتی رفت که محراب به فریاد آمد

از من اکنون طمع صبر و دل و هوش مدار /// کان تحمل که تو دیدی همه بر باد آمد

باده صافی شد و مرغان چمن مست شدند/// موسم عاشقی و کار به بنیاد آمد

بوی بهبود ز اوضاع جهان می شنوم /// شادی آور گل و باد صبا شاد آمد

و ای کاش عشق را زبان سخن بود

این بار عکس نداریم

خبر فوری

divaneh — Tue, 24 Jun 2008 19:09:18 GMT

امروز قبر خاطرات قدیمی را نبش کردم. به جز چند خاطره مچاله شده چیزی دیگر نبود، که شاید تمامی وجودم همان ها بود و انکارشان می کنم. همانهایی که اگرچه سالهاست کنارشان گذاشتم اما گاهی اوقات به مانند یک غده سرطانی آنقدر فشارم می دهند که دوست دارم گوشه ای بنشینم و سلول به سلولشان را دوباره تجزیه و تحلیل کنم. تمامی تقصیرها را به گردن بگیرم و با تمام گناهکاریش او را مصون از هراشتباه و گناه برای خود معرفی کنم و زمان را می کاوم بلکه چیز تازه ای بیابم... باید سری به کتابهای دانشگاه بزنم...

و هفته بعد ملاقاتی دوباره پس از سالها!!!

اخبار تکمیلی متعاقبا ارسال می شود

خبر آمد سفری در راه است!!!

divaneh — Sat, 21 Jun 2008 14:54:18 GMT

بالاخره بليط سفر دور و درازم به دستم رسيد. سفري كه هيچ علاقه‌اي به آن ندارم. سفري كه مجبورم بروم. شايد دليل اين همه ننوشتن و تاخیر هم همين سفر باشد. بعد از گرفتن بليط دنبال رتق و فتق امور خودم افتادم. چندتا كار عقب افتاده، چندتا حلاليت و خريد هرچيزي كه براي سفر نياز است. ياد سالي افتادم كه مي خواستم سفر حج بروم. سرشار از هيجان بودم اما حالا نه تنها هيجان ندارم بلكه پر از استرس و نگراني هستم. اما چه مي شه كرد؛ به هرحال هميشه سفر پر از تجربه جديد براي آدمها هست و من هم عاشق سفر؛ البته این سفر با همه سفرها تفاوت داره. خواب را از چشمام دزدیده. شبها کابوس می بینم. از خواب می پرم. ای کاش هیچ کس به این سفر نمی رفت. این سفر لعنتی. این سفر نا تمام شدنی...این سفر پر از غربت که در چمدانش پر است از دلتنگی. پر است از بیهودگی. پر است از ناتمامی... و من عازم این سفرم

چندتا نکته ریز:

همين جا هم لازم هست به همه دوستان اعلام كنم كه من تا آخر تيرماه بيشتر در روابط عمومي برج ميلاد نيستم و هركسي كه بازديدي داره، خبري مي‌خواد تهيه كنه و يا قصد داره عكس يادگاري توي برج ميلاد بگيره،‌ سريع با من تماس بگيره تا برنامه بازديد را رديف كنم. البته سفر من از اول شهريور شروع مي شه(به موقع در اين خصوص اطلاع رساني مي‌كنم) اما قصد دارم كه مرداد ماه را در سفر و تفريح كامل سپري كنم،‌ چراكه ممكن هست ديگه شانسي براي اين مسافرت‌هاي چند روزه نداشته باشم و شايد هم هيچ وقت نتونم از سفر برگردم و براي هميشه به جايي برم كه فقط خدا مي‌دونه كجاست. از طرف ديگه يك نفر در واحد مطبوعات برج به جمع ما اضافه شده كه تحت هيچ شرايطي حال كل كل كردن باهاش را ندارم. ترجيح ميدهم قبل از اينكه كلاه هامون توي هم بره و خاطره بدي از من براش به يادگار بمونه،‌ برج را ترك كنم. گرچه من اصلا آدمي نيستم كه ميدون را خالي كنم اما در اين مورد فكر مي‌كنم كه بهتر باشد.

نكته ديگري كه به ذهنم مي‌رسه اينجا بگم تشكر از همه دوستان و خبرنگاراني هست كه در دو روز برگزاري كنفرانس بين المللي سازمانهاي پيشرو و حضور در فضاي تجارت جهاني با من همكاري كردند. واقعا دست همگي درد نكنه.

نکته سوم آهنگ تركي"كوچه لره" را از اینجا گوش كنيد. اين آهنگ سرشار از خاطرات زيادي براي من هست. اگرچه ترك نيستم اما خيلي سعي كردم كه بتونم آهنگ را از بر كنم.

نکته بعد اینکه می خواهم از همه دوستانی که به نوعی با هم کدورت داریم طلب بخشش و عذرخواهی کنم. به هرحال این دم دمای آخری درست نیست که با کدورت بگذره...

پی نوشت:

۱- دیشب باز هم اشتباه کردم و دسته گل به آب دادم. باز هم دستم خالی موند... ای کاش نمی گفتم

۲- وقتی داشتم برای این مطلب توی گوگل سرچ می کردم به عکسی از سفر سال ۸۵ مرنجاب برخوردم که خیلی جالب بود. خودم ندیده بودم تا به حال. عکس را اینجا ببینید. اون کلاه سفیده من هستم

این تعطیلات خوب

divaneh — Sun, 08 Jun 2008 12:20:18 GMT

تعطيلات چند روز گذشته رو باز هم مثل سنوات قبل به مسافرت رفتم. ديگه براي من عادت شده كه با رسيدن هر تعطيلي كوچك بار و بنه سفر خودم را ببندم و از شهر دود گرفته تهران خارج بشم. همين موضوع باعث شده كه تغييرات زيادي در زندگي خودم احساس كنم و چيزهاي زيادي از سفرها ياد بگيريم. سفر به مناطق بكر و جاهايي كه شايد كمتر كسي پا به اين مناطق گذاشته است. برنامه اين سري هم سفر به درياچه نئور و ييلاق سوباتان بود. نكته جالب اين سفر،‌ پياده روي و كوه نوردي نيمه سنگين و 9 ساعته ما از درياچه نئور تا ييلاق سوباتان بود كه اگرچه بسيار نفس گير و خسته كننده بود اما ارزش اين خستگي را داشت چرا كه در طول اين پياده روي با چنان مناظر و صحنه هاي بي بديلي روبرو شدم كه نه در فيلمها بلكه در روياهاي خودم هم نمي توانستم آنها را متصور شوم. دشت مخملين كه هر از چندگاهي نسيم خنك بهاري علفهاي آن را شانه مي كرد و گلهاي زرد و سرخ رنگ با چشمه هايي سرشار از آب گوارا و خنك و هزاران صحنه زيباي ديگر كه قلم از نوشتن آنها قاصر است و از سمت ديگر راه رفتن در كنار دره‌هايي مه آلود كه كوچكترين قصور باعث مرگ حتمي بود... فكر مي كنم عكسها بهتر از اين مناظر را به شما نشان دهند...

برای دیدن باقی عکسها در آخر پست روی گزینه ادامه مطلب کلیک کنید

خودم عقم گرفت از بس شاعرانه نوشتم

پی نوشت:

۱- خیلی مطلب شاعرانه ای شد اما واقعا توی منطقه همه شعرشون می گرفت.(تاکید موکد)

۲- دوست دارم از تمام همسفرهای خوبم به خصوص حسین بهروز مسعود نعمت سحر سمیرا و ... تشکر کنم. بی شک حضور این همسفرهای خوب باعث خوش گذشتن می شه

۳- برای دیدن باقی عکسهای روی گزینه ادامه مطلب کلیک کنید(تاکید مجدد)

ماموریت

divaneh — Tue, 27 May 2008 16:20:18 GMT

پسرک آروم آروم قدم بر می داشت. هیچ عجله ای نداشت. قلبش آروم میزد. زمان هم دیگه اهمیتی برایش نداشت. دوست داشت هرچه زودتر این ساعتهای لعنتی بگذره تا به سرنوشت نزدیک بشه. سرنوشتی که خیلی وقت بود باهاش کنار اومده بود و قبولش کرده بود. سرنوشتی که هیچ راه گریزی از اون نبود. نیم نگاهی به ساعتش انداخت. ۲۲ دقیقه و ۵۲ ثانیه دیگه باقی مونده بود. هر ثانیه برای او به اندازه یکسال بود. دیگه طاقت نیاورد. سرش را بالا گرفت و به خدا گفت: خدا جون نمی شه یه ذره زودتر. من دیگه طاقت ندارم. خدا جواب نداد. پسرک بازم بلندتر گفت: خدا با توام. زودتر. باز هم خدا جواب نداد. وقتی که دید جوابی از خدا نرسید تصمیم گرفت برای اینکه متوجه گذر زمان نشود، یک لیوان هویج بستنی بخوره تا زمان موعود از راه برسه. به مغازه آب میوه گیری که نزدیک اونجا بود رفت و سفارش هویج بستنی داد. بعد از چند دقیقه هویج بستنی حاضر شد و پسرک شروع به خوردنش کرد. هویج بستنی خیلی خوش مزه ای بود. تا به حال همچین چیزی نخورده بود. وقتی که قطرات آخر هویج بستنی را هولت کشید نگاه دوباره ای به ساعتش انداخت. برق از چشماش پرید. فقط ۱۳ ثانیه دیگه تا لحظه موعود باقی مونده بود. بی اختیار لیوان رو زمین گذاشت و به طرف خیابان دوید. باید به موقع سر قرار می بود. مغازه دار بلند داد زد: آهای پولش. پولش و شروع کرد دنبال پسر دویدن. پسرك با عجله مي دويد و مغازه دار هم به دنبالش. پسرك اميدي نداشت كه به موقع در محل قرار باشد. ثانيه ها تك تك مي گذشتند. 4 3 2 1- ناگهان صدای شدید ترمز ماشین به گوش رسید و بعد بووووم. ماشین مغازه دار را زیر گرفته بود و حالا دیگه توی این دنیا نبود. ماموریت پسرک به اتمام رسید...

پي نوشت: این داستان دیشب توی خواب به من الهام شد که با کمی آب و تاب برای شما بازنویسی کردم. محل وقوع این حادثه در خواب من میدان سپاه تهران بود.

۲- بالاخره بعد از مدتها تونستم يك دامين به نام خودم ثبت كنم و وبلاگ را به اين دامين متصل كنم. يعني از اين پس علاوه بر آدرس فعلي وبلاگ آدرس ديگري هم شما را به وبلاگ من متصل ميكند. اين آدرس عبارت است از‌ http://www.divaneh.coo.ir

علاوه بر اين آدرس چند آدرس ديگر هم در بخش پیوندهای روزانه قرار دادم كه آنها هم شما را به وبلاگ من مي رساند. در كل اين آدرسها، نشاني هاي جديد رسيدن به وبلاگ من هستند و من هيچ جابه جايي در وبلاگ انجام ندادم. كماكان در همين وبلاگ مي نويسم.

خاطره

divaneh — Sun, 18 May 2008 08:48:18 GMT

اثباب كشي جداي از خستگي‌هايي كه براي آدم درست مي‌كنه، هميشه توام بوده با مرور و كشف خاطرات قديمي...خاطراتي كه شايد سالهاي سال از وقوعش گذشته باشد و شايد هم مدت زيادي نگذشته باشد اما فشار زندگي و مشغله كاري زياد خيلي زود آنها را از ذهن آدم پاك كرده باشد. 5شنبه شب وقتي كه آخرين لحظات زندگي را در منزلي كه من خيلي دوستش داشتم سپري مي كردم و داشتم كتابهايي را جمع مي كردم كه به زور داخل كمدم انبار كرده بودم چندتا كاغذ و وسيله قديمي پيدا كردم كه خيلي خوشحالم كرد. اول از همه عكسي بود كه سال سوم راهنمايي در مدرسه پرواس با چندتا از همكلاسي ها گرفته بودم. متاسفانه اسم اكثر بچه‌ها را فراموش كرده بودم اما چيز جالبي كه در عكس ديدم حضور اتفاقي مجيد يكي از صميمي ترين دوستانم در حال خوردن ساندويچ درعكس بود. در اون زمان اصلا اين پسر را نمي شناختم و هيچ وقت هم تصور نمي كردم كه يك روز بهترين دوستم بشه. چندتا طرقه هم پيدا كردم. طرقه هايي كه داخل شيشه شربت براي شب چهارشنبه سوري ذخيره كرده بودم اما هيچ فقط اين اجازه را به خودم ندادم كه منفجرشان كنم. دفتر شعر صورتی قدیمی ام هم آنجا بود با کلی شعر که سرشار از عشق کودکی و غرور نوجوانی بود...

چندتا نامه هم از چند نفر كه آخري همين چند ماه پيش توي سربرگ روزنامه همشهري نوشته شده بود و گفته بود كه اهل گريه و دوست داشتن نيست و يه شمع يادگاري از "پ" كه تصميم گرفتم آتشش بزنم و کلی وسیله دیگر که هرکدوم یک دنیا خاطره برای من داشت و غبار گذر زمان روی آنها را گرفته بود.

مطمئنا در اولین فرصت این عکس و متن چند نامه ای که برای شما تعریف کردم را در وبلاگ منتشر می کنم.

يادگاري ها مي سوزند، نامه ها گم مي شوند و خاطرات پاك مي شوند. تنها خستگي است كه باقي مي ماند.

divaneh — Thu, 08 May 2008 08:55:18 GMT

واقعا عجب روزگاري شده. فكر نمي كردم يك روز اونقدر بزرگ باشم كه تعداد زيادي آدم دست به دست هم بدهند تا من را از بازي بچه‌گانه خودشون بيرون كنند. بازي كه از اول هم من علاقه زيادي براي شركت در آن نداشتم. البته تعريف از خود نباشه اما شما ديگه مي‌دونيد كه اگر من نبودم شما هم هيچ كدومتون بازيگر اين بازي نبوديد و كسي كه توپ را انداخت توي زمينتون براي بازي، من بودم. حالا مي شينند پشت سر من نقشه حذف كردنم را مي كشند و به همه حربه‌اي دست مي زنند تا من توي بازيشون نباشم و احيانا حرفهايي كه هيچ كدومشون به من نمي‌چسبه... و تو... آره با خودت هستم. مي‌دونم كه لحظه به لحظه مواظبم هستي كه اگر من حركتي كردم تو سريع جوابش را بدي. خواستم بگم كه فكر نكن ترسيدم و كنار كشيدم چون خودت خيلي خوب مي دوني كه من بازي را شكل دادم و امروز اين قدرت را هم دارم كه اين بازي را برهم بزنم؛ اما براي اينكه توي عالم خودتون خوش باشيد اجازه مي‌دهم كه به بازي بچه‌گانتون كه بيشتر شبيه تيله بازي هست و مطمئن هستم كه آخرش هم بازنده اين بازي هستيد، ادامه بديد. قربان شما/ يك رفيق قديمي كه حالا دشمن شده

پی نوشت: یک اتفاق خیلی جالب توی بلاگم افتاده. پست معلم که صفحه اول بلاگم هست را در بخش مدیریت مطالب پیدا نمی کنم. نمی دونم چه اتفاقی افتاده. علی الحساب برای دیدن عکس محمد شعرانی که حذف شده اینجا کلیک کنید

معلم!!!

divaneh — Mon, 28 Apr 2008 09:50:18 GMT

من
سالهای سال
نان سفید گندم را
بر تخته سیاه کلاسم تدریس کردم
بیچاره دانش آموز!
در باورش نشسته که نان هم
مثل هوای مسموم
در روستا و شهر فراوان است!

به خاطر عبدالمحمد شعرانی و مدرسه کوچکش

تغییرات امروز!!!

divaneh — Mon, 21 Apr 2008 08:22:18 GMT

خیلی وقت بود که تصمیم داشتم قالب وبلاگم را عوض کنم. این کار دو دلیل داشت:
۱- خیلی از دوستان معتقد بودند که قالب قبلی سنگین هست و خیلی دیر صفحه وبلاگ لود می شه.
۲- قالب قبلی نزدیک به ۲ سال بود که روی وبلاگ من بود و بسیار یک نواخت شده بود.
اما این کار کمی طول کشید. آخه هیچ کدوم از قالبهایی که به طور رایگان موجود بود به دلم نمی نشست و خیلی جینگیلی مینگیلی بود. تا اینکه امروز به طور اتفاقی به وبلاگی رسیدم که قالبهای رایگان در اختیار کاربران گذاشته بود. یک نگاه کافی بود تا این قالب رو انتخاب کنم. خیلی شیک ساده و سبک هست. با این حال اگر شما دوستان عزیز برای ورود به وبلاگ مشکلی داشتید و احساس کردید که وبلاگ سنگین شده حتما به من خبر بدید تا از قالبهای دیگر برای وبلاگ استفاده کنم.
راستی در این فکر هستم که وبلاگم را به سایت تبدیل کنم و از بلاگفا خداحافظی کنم اما شرط من برای این کار انتقال کامل آرشیو نوشته ها به سایت جدید هست که البته هنوز نتونستم جایی را پیدا کنم که این کار را برای من انجام بده. اما پیگیر این موضوع هستم.
همین جا هم از آقا حامد برای طراحی این قالب زیبا تشکر می کنم.

بخشش!!!

divaneh — Wed, 16 Apr 2008 08:22:18 GMT

با توجه به میانجگری نماینده تام الاختیار آمریکا و تلاش برای حفظ منزلت دوستی های قدیمی و همچنین بقای کمیته دانشجویی انجمن صنفی روزنامه نگاران بنده جام زهر حذف پست رو می نوشم و دست صلح و دوستی به سوی تمامی رفقای قدیمی دراز می کنم. باشد که با حفظ زبان خود در پاسداشت حریم دوستی ها کوشا باشیم.
به قول حضرت حافظ:
آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرفست
با دوستان مروت با دشمنان مدارا

یا شاعر دیگر جای دیگر می گوید:
آشتی آشتی دیگه همیشه آشتی
داشتی داشتی نگو دوستم نداشتی
آشتی آشتی دیگه همیشه آشتی
توی قلبم گل امید کاشتی